სტაჟირების პროგრამა – ახალგაზრდული საინფორმაციო ცენტრი

სტანდარტული

კრეატიული განვითარების ცენტრი აცხადებს სტაჟირების პროგრამას ახალგაზრდებისთვის, რომლებიც დაეხმარებიან ორგანიზაციას ახალგაზრდული ცენტრის შექმნაში.

ახალგაზრდული ცენტრის შესახებ:

ახალგაზრდული საინფორმაციო ცენტრი არის ევროსაბჭოს პროექტი, რომელიც მიზნად ისახავს ქვეყანაში შეიქმნას თავისუფალი სივრცე, სადაც ნებისმიერ ახალგაზრდას ექნება შესაძლებლობა, მიიღოს სხვადასხვა სახის ინფორმაცია, რომელიც მას დაეხმარება პიროვნულ და კარიერულ წინსვლაში. საინფორმაციო ცენტრი იმუშავებს 4 ძირითადი მიმართულებით:

  • ფორმალური/არაფორმალური განათლება
  • კარიერული განვითარება და სოციალური მეწარმეობა
  • დამიანის უფლებები, ინკლუზია და თანამონაწილეობა
  • კულტურა და რეკრეაცია

კრეატიული განვითარების ცენტრი, ამჟამად მუშაობს ცენტრის კონცეფციაზე და აქტიურად თანამშრომლობს ევროსაბჭოს დაქვემდებარებაში არსებულ საერთაშორისო ორგანიზაცია ERYICA- სთან.

აპლიკანტების პროფილი:

  • უმაღლესი განათლების მქონე, ან დამამთავრებელი კურსის სტუდენტი.
  • ქართული და ინგლისური ენის სრულყოფილად ცოდნა (სხვა ენების ცოდნა ჩაითვლება უპირატესობად)
  • MS office – სრულყოფილი ცოდნა (სხვა პროგრამების ცოდნა ჩაითველბა უპირატესობად)
  • გამოცდილება ახალგაზრდულ საქმიანობაში/არაფორმალურ განათლებაში ჩაითვლება უპირატესობად.
  • ხანგრძლივი თანამშრომლობის მოტივაცია
  • ასაკი: 18 – 29 წელი
  • აპლიკანტმა უნდა შეძლოს ივნისის პირველ ნახევარში თურქეთის ქალაქ ანკარაში დაგეგმილ საერთაშორისო ღონისძიებაში მონაწილეობის მიღება

შერჩევის პროცედურა/ვადები:

კონკურსი შედგება ორ ეტაპად: აპლიკაციების მიღება და გასაუბრება. აპლიკაციების მიღების ბოლო ვადაა 24 იანვარი,  ხოლო გასაუბრება ჩატარდება 26-27 იანვარს.  საბოლოო პასუხები ცნობილი გახდება 28 იანვარს.

აპლიკაცია ივსება ინგლისურ ენაზე. გთხოვთ, შევსებული აპლიკაცია და CV გადმოაგზავნოთ შემდეგ მისამართზე cdcgeo@gmail.com

დამატებითი ინფორმაციისათვის მოგვმართეთ:

Dmirvelashvili@cdc.org.ge   595996030

Mmamulashvili@cdc.org.ge    551777362

გადმოწერეთ აპლიკაცია: ახალგაზრდული საინფორმაციო ცენტრი აპლიკაცია (სტაჟიორი)

Advertisements

ტკბილ-მწარე ახალი წელი

სტანდარტული

ახალი წელი ჩემი საყვარელი დღესასწაული იყო ყოველთვის, მერე ნელ-ნელა მობეზრება დაიწყო, დაიწყო იმიტომ რომ ერთსა და იმავე რიტუალებს და სოციალურ ვალდებულებებს მოიცავს, ეს უკანასკნელი კი ყველაზე მეტად დამღლელია.

ჯერ იწყება გაუთავებელი “ახალ წელს რას შვები” და რა თქმა უნდა რაც უფრო პრესტიჟულია პასუხი, მით უკეთესი შენთვის: რესტორანი უკვე კაი პონტია, აი სადმე თუ მიდიხარ კიდევ უკეთესი. მერე რესტორანში თუ მიდიხარ უნდა იფიქრო რა ჩაიცვა, ვინ მოდის, რატო მოდის, ეს რატო არ მოდის და ის რატო არ მოდის. სახლში თუ რჩები იმაზე უნდა იფიქრო სტუმრებს რა დაახვედრო და ა.შ.

მეორე წელია ზოგადად არა თუ ინგორირების, არამედ აგრესიის გრძნობა გამიჩნდა ახალი წლის მიმართ. არ ვარ მოდას აყოლილი სკეპტიკოსი, უბრალოდ მზაფრავს მაღაზიებს შესეული ბრბო, ვიღაც ყველაზე დიდ ნაძვის ხეს ეპოტინება, ვიღაც კი 50 შოთს ყოდულობს, მერე სხვები ვეღარ ყიდულობენ ამ შოთს, და რაც მთავარია 40 შოთი მაინც გახმება და გადაიყრება.

რამდენ საჭმელს ვყრით ახალ წელს? ძალიან ბევრს.

რამდენ ფულს ვხარჯავთ ახალი წლის ღამეს? ასევე ძალიან ბევრს.

და მეორე დილას, ანუ 1-ში ბედნიერებს გვეღვიძება და გვგონია რაღაც ახალი დაიწყო.

გაკვეთილი პირველი რომელიც მე გავითავისე: ეგ ახალი სულ იწყება, ყოველ დილას, და არაა ცუილებელი 11 თვეს ელოდო რომ ახალ ცხოვრებას მიყო ხელი და სურვილები ჩაიფიქრო.

გაკვეთილი მეორე: ნუ აკეთებთ იმდენ საჭმელს რომ გადაყაროთ (ან ნუ უკვეთავთ) და საერთოდაც პატარა მაგიდაზე დასადგამი ნაძვის ხე თუ გექნებათ მაგაზეც ბედნიერები უნდა იყოთ.

დარწმუნებული ვარ რომ 31-ში შამპანურით ხელში არ გაგვახსენდება არც ერთს (არც მე ალბათ) რომ ბევრ ადამიანს არ აქვს ნაძვის ხე, არ აქვს ფული იყიდოს საჩუქრები, არ აქვს შოკოლადის ყოდვის ფული და სიტკბოს ვერ დაიბედებს, ვერც გოზინაყს და ჩურჩხელას უყიდის შვილებს.

კიდევ იმაში ვარ დარწმუნებული, რომ მშობლების დიდ წილს ეზიზღება ახალი წელი: მათ ძალიან კარგად იციან, რომ ვერ აუსრულებენ ბავშვებს სურვილებს, რომ მათთან არანაირი სანტა არ მოვა, რომ წერილების წერასაც არ აქვს აზრი, ამ ზღაპრებს საერთოდ არ აქვს აზრი.

მოკლედ ცოტა ხნით რომ მოვწყდეთ ამ ორომტრიალს და რეალობისკენ გამოვიხედოთ, არ იქნება ურიგო. რეალობა კი ბევრისთვის საახალწლოდ აკაშკაშებული ნაძვის ხე სულაც არაა.

And what have you done for peace?

სტანდარტული

I am sincerely happy that I belong to that circle of people, who has chance to see as much as possible, experience as much as possible and come to institutions, which are open for few. Nevertheless, I have frustration, which is hurting my stomach, when I realize, that this is privilege, this is only privilege for few, and a drop in ocean. We go to amazing events, get everything possible and never even ask ourselves, so how much money was spent from taxes of other people for me to be here? how much money is spent every year for us to participate in trainings, programs and conferences, and educate us? I know the answer as I also work for organizing all this things, and answer is millions.

I won’t go deep in this topic for this time, as what concerns me are people who talk for peace, but never take a step for it. Being back from World Forum For Democracy 2014, which has been organized by Council of Europe, I felt this pain in my stomach again. I was having very ambivalent feelings during the whole event: on one hand, we have amazing people from all over the world, who are taking amazing actions, on the other, people in suits are still living in the cages they create for themselves, they can not break the walls they built themselves, they never will. After all the ambivalent feelings, butterflies and pains through different discussions, I was totally destroyed by speech of one of the representatives from my country, who was presenting one of the political schools existing in Georgia. When I listen his speech again, I feel pain. He spoke about Russia, doing same as Nazi Germany. and this happened in the middle of discussion which had nothing to do with the topic.

I absolutely understand that when you are representing country, who’s borders are still unclear, and around 10% of population has lost their homes because of the war, you are really disappointed, and you want world to hear your disappointment, you are even more disappointed, when you see war is still ongoing and going further. But, do you really believe, that standing in amazing suit, in front of other people in amazing suits (probably not bought in one of the cheap stores, this is not their style) and speaking with angry tone using some elements of hate speech, using it against you have no idea whom, cause people in the room are the ones who are also against violence, will solve the problem? do you really believe, that if you will show up being cool will solve the conflict? will it bring the peace? I don’t think so. But what is hurting me the most is, that this are the people, that take all possible privileges from the society, they spend all their resources on being representative, cool, be perfect part of the system. I would love to hear, what have those people done for society? What have you done for Internally displaced people? have you met them? have you ever used same means of transport as they do? have you ever visited their home? have you drank coffee with them? no, you won’t find them in high class restaurants where you go, you also can not find them in your car probably, it also does not really make sense to search for them before elections, because it is not for their good, it is only for your good. Or have you done anything to bring more representation on this events? have you ever thought about, may be it should not be me who sits here, but should be person who really needs a voice to be here?

Not to be very long, only thing I wish to be sad is: talk less and act more. Instead of calling somebody Nazi, do something to prevent conflict. Instead of being angry, keep calm and change something at least at your home, among your friends, in your neighborhood. Ask people, if what you speak is something they want to be heard, or may be you can buy some bread and renovate one house with the money you paid in suit you are wearing. and if you are privileged, make as much good as possible out of it.

The 2nd Eastern Partnership Youth Forum – Innovative approaches to foster young people’s employability

სტანდარტული

Apply for the 2nd Eastern Partnership Youth Forum – a place to discover and create innovative, cross-sectorial approaches towards employability of young people!
The 2nd Eastern Partnership Youth Forum* is organised by the Agency of International Programs for Youth, which is the Latvian National Agency of the Erasmus+ Youth in Action Programme, in cooperation with the European Commission, the Latvian Ministries of Foreign Affairs and of Education and Science and other stakeholders. The 2nd Eastern Partnership Youth Forum is organised in the context of Latvia’s Presidency of the Council of the EU and the Eastern Partnership Platform 4 ‘Contacts between people’. The final results of the Forum will be presented in the 4th Eastern Partnership Summit which will take place in Riga/Latvia in May 2015.

The 2nd Eastern Partnership Youth Forum will showcase and further develop the Eastern Partnership and Erasmus+ Programme countries’ joint youth cooperation. The Forum will provide space to discuss and recommend steps to be taken as regards young people’s employability in this context with a focus on:
– Mobility and partnership programmes (European Union, Council of Europe, United Nations and other programmes);
– Cross-sectorial cooperation;
– Exchange of good practices (innovative ideas);
– Youth policy development.

More specifically, the 2nd Eastern Partnership Youth Forum will:
– Foster sharing of good practices between participants of the Forum in the field of cross-sectorial cooperation;
– Allow for a critical analysis of the above mentioned good practices and explore ways to adapt them to different realities;
– Map challenges the various sectors face and discuss how cross-sectorial cooperation can foster the employability of young people;
– Emphasise the impact of youth work and its relevance for the labour market;
– Raise awareness for quality demands for mobility programmes supporting employability of young people;
– Work on policy recommendations to improve youth employability/employment.

For further information please visit webpage.

Indre Balatini makes announcement – citizens shouldn’t be afraid of violance

სტანდარტული

Indre Balatini made an announcement that there has been high raise of crime in the village and citizens shouldn’t be afraid. Government is working hard to arrange new citizens safehouse and they will do their best. “We’ll do our best to resolve this situation with peacfull way” that is what Indre has told to Polinaria News. 

 

Stay with us more news is comming.

ფამუქზე

სტანდარტული

538726_3970791710431_1539340414_n

 

ალბათ მკითხველების სხვადასხვა ტიპები არსებობს. მე მივეკუთვნები იმ ტიპს რომელიც თითოეულ აბზაცს წარმოსახვაში აცოცხლებს, თითოეულ პერსონაჟის სახეს კარგად იცნობს, მათ ჩაცმულობას ნათლად წარმოიდგენს და მათი სახლის ოთახებში დაბორიალობს დაუკითხავად. როდესაც ავტორს აქვს უნარი კარგად აღწეროს ქუჩა, უკვე იქ ვარ, ვგრძნობ წვიმის სუნს, მცივა დრო და დრო, გამვლებებს ვათვალიერებ.

კიდევ იმ ტიპს მივეკუთვნები, რომელსაც ძალიან უყვარს მწერლის ამოჩემება და მერე დაუფიქრებლად მისი ყველა წიგნის წაკითხვა.

ალბათ ყველაზე მარტივი იმის ახსნაა, რატომ შეიძლება ამოიჩემო ფამუქი, მისი წიგნები ხომ მართლაც ძალიან კარგია 🙂 უბრალოდ ძალიან კარგი. მაგრამ ჩემთვის ეს წიგნები სულ სხვა განზომილებას წარმოადგენს, რადგან მათი დიდი ნაწილი ჩემს საყვარელ ქალაქში განვითარებულ ისტორიებს ეხება. წიგნის თითოეულ ფურცელზე ჩემთვის სტამბულის ქუჩები ცოცხლდება. მეც წიგნის გმირებთან ერთად დავხეტიალობ ბეიოღლუს თუ აქსარაის ვიწრო ქუჩებში, მათთან ერთად განვიცდი მათ ყოველდღიურ საფიქრალს, ველოდები როდის გადავეყრები სადმე ნაცნობ სახეებს.

ხანდახან უბრალოდ რომელიმე პატარა შესახვევში ყავას ვსვამ, და თვალს ვადევნებ როგორ დარბიან აქეთ-იქით წიგნის აფორიაქებული გმირები. აი ახლაც გვერდით ჩამიარა ერთ-ერთმა, ცოლის გაუჩინარებით დაღონებოლმა, და თან გაოცებულმა. ისეთი შეგრძნება მაქვს თითქოს მართლაც სადღაც შუშის ვიტრინასთან ვფურცლავ ჩემს წიგნს და ისინი, ჩემი საყვარელი პერსონაჟები კი ვიტრინის მიღმა ცოცხლდებიან, ზოგი ჩემს გვერდით მაგიდაზე ჯდება და დაღონებული კითხულობს გაზეთს.

ხანდახან სანაპიროზე ჩავდივარ, და იქ ვხედავ, როგორ მიიჩქარის რომელიმე მათგანი, რომ ბორანზე არ დააგვიანდეს.

თან მჯერა ხოლმე, რომ ისინიც მხედავენ, მაკვირდებიან, და შეიძლება ინტერესდებიან, რას ვკითხულობ.

მე კი მათზე ვკითხულობ და მათზე ყველაფერი ვიცი. ვიცი რომელ ქუჩაზე ცხოვრობენ, რაფერისაა მათი სახლი, რა ისტორიული მისი აქვს თითოეულ მათგანს, ვიცი როგორ გამოიყურება მათი სახლი ახლა, თანამედროვე დროში, ვიცი მათი საყვარელი ადგილები, ვიცი სად ყიდულობენ პურს, გაზეთს, სად დადიან კინოში. როგორ უყვართ და როგორ სძულთ ამ ქალაქში.

მკითხველის კიდევ იმ ტიპს მივეკუთვნები, მონატრებისას რომ გადმოიღებს ნაცნობ წიგნს და კიდევ ბევრჯერ გააცოცხლებს ნაცნობ ქუჩებს.

ფამუქი კი სწორედ ასეთი წიგნების ავტორების კატეგორიას განეკუთვნება.

 

299427_4703939798675_322882857_n